starajusia hladzieć u budučyniu.. a tam ničoha.
razumieju, što zaŭždy mianie buduć pieraśledvać dumki pra toje, čaho ja pazbaŭlenaja. Ciabie pazbaŭlenaja. Žyćcia z Taboj. Jatak šmat nikoli nie daviedajusia.. Jak pračynacca z Taboj i nikudy nie śpiašacca.. Jak nie chavać bol za sumnaj uśmieškaj u samachodzie, jak hatavać Tabie, jak čakać Ciabie z pracy, jak svarycca z Taboj. Nie daviedajusia jak doŭha i ščaśliva zmahła b Ciabie kachać, i što było b, kali b Ciabie raskachała by. Nie daviedajusia, na kaho byli b padobnyja našyja dzietki i ci byŭ by ŭ mianie synočak – Tvaja kopija?
Ja časam dumaju, što chacieła b sabie našaha synočka:) dobraja nahoda žyć:)

ja tak šmat nie daviedajusia pra Ciabie, pra nas.

mnie zastajecca čakać kanca. ale navat kali jon i nastanie, ja nie zmahu pakinuć Ciabie..

mnie časam zdajecca, što kali ja zrazumieju, čamu 2 čałavieki, što kachajuć adno adnaho, nia mohuć być razam, to zmahu syści.
ale ja nie razumieju, jašče nie razumieju..